Sosyal medyada çok gündemde olan konulardan biri de günümüz erkeklerinin "prensesliği"... Tabii ki burada prenseslikten kastedilen, kralın kızı olmak anlamında bir sıfat değil. Prenses kavramının anlattığı durum, üst düzey konfor içinde yaşama ve çevresi tarafından el üstünde tutulma hali...
Bu kadar çok konuşulduğuna göre, şu anda yetişkinlik hayatının başında olan birçok kadının ilişkisinde gözlemlediği ve şikayetçi olduğu bir durum olduğunu düşünüyorum. Bir psikolog olarak günümüz genç erkeklerini bu duruşa yönlendiren etkenleri düşünmeden edemedim ve bu hafta "sesli yazarak" bu konuyu incelemek istedim.
Aslında aynı şekilde kadınların da giderek daha "erkeksi"leştiğini gözlemleyip bu konuyu çeşitli biçimlerde sosyal medyaya taşıyanlar da var. Böyle bir iddiayı inceleyecek olsak, kadınların nasıl olup da bu hale geldiğini anlamak çok da zor olmaz. Yüzyıllarca birçok hak ve özgürlükten mahrum bırakılan, toplumsal yaşamda kendisinden ağır sorumluluklar beklenmiş ve içinde bulunduğu dezavantajlı konuma itiraz etmesi çeşitli biçimlerde engellenmiş kadınlar, günümüz yaşamındaki nispeten eşit sosyal konumlarını elde edene kadar çok mücadele etmek zorunda kalmış ve sonunda daha savaşçı, sert mizaçlı, cesur ve özgüvenli bir duruşa sahip olmuş olabilirler.
Diğer taraftan, yıllar içinde erkekleri "daha prenses" mizaçlı hale getirebilecek şartlar ne olabilir diye düşündüğümde ise aklıma ilk gelen, onların da yüzyıllar boyunca kendilerine biçilen geçim sağlayıcı, her şarta dayanıklı, daha çok öfke ve cesaret duygusunu göstermeye izinli kurtarıcı-kahraman rolünden yorulmuş olabilecekleri...
İşin enteresan tarafı; kadınların erkeksileşmeye, erkeklerin de prensesleşmeye başladıkları iddialarının aynı zamanda ortaya çıkması... Ben bu çakışmaya tamamen tesadüf olarak bakamıyorum, tam tersine bu zamanlama benim için yeni bir hipotezin temel dayanağını oluşturabilecek bir gösterge niteliğinde. Bu duruma açıklama getirmek için benim kuracağım hipotez şu olabilirdi: Kadınlar zamanla aslında zannedildiği gibi kırılgan, naif, zayıf ve dayanıksız olmadıklarını gösterdikçe, erkekler de geleneksel kurtarıcı rolünde kalmaları gerekmediğini fark etmiş olabilirler. Kendi başının çaresine bakabilen, çeşitli zorluklarla baş etmede fiziksel dezavantajları bertaraf edecek pratik çözümler geliştirebilen, tek başına kalsa da çocuklarının her ihtiyacını karşılamak için bıkmadan yorulmadan çalışabilen bir kadın tipi tüm dünyada yaygınlaştıkça erkeklere daha rahat ve konforlu bir yaşam için alan açılmış olabilir.
Belki de kadınlar temel hak ve özgürlüklerin yanı sıra insan olarak kendilerine verilen değerde erkeklerle eşit olabilmek için verdikleri mücadeleye kendilerini o kadar çok adadılar ki, bu sefer de birçok erkek bu azimli, çalışkan ve dayanıklı kadınların yolundan çekilip bir kenarda onları izlemeyi tercih eder oldular. Toplumdaki dezavantajlı statülerinden kurtulmak isteyen kadınlar, bu sefer kendi elleriyle daha konformist, kırılgan ve nazlı bir erkek topluluğu yaratmış olabilirler...
Ancak benim gözlemlediğim, bu durumun yarattığı bir başka eğilim daha var: Yüzyıllar süren bu kadın mücadelesini görüp bunun faturasının şu anda erkekleri yorgun düşüren role düşmek olduğunu fark eden bazı genç kadınlar da bu mücadeleyi devam ettirmek şöyle dursun, kendi potansiyeli paralelinde üretken bir yaşam tarzını redderek ve kendini varlıklı bir erkeğe bağımlı kılarak ("zengin koca bulmak") yaşamayı hayal ediyor.
Çeşitli etkenlerin hızla bir tepki hareketi yarattığı bir çağda, insan doğasının özü giderek daha da bulanıklaşıyor ve dürtüsel hale geliyor. Bu gidişata dur diyebilmek için çocuklarımıza ve gençlerimize tarih, sosyoloji, psikoloji ve felsefe kaynaklarını mutlaka okutmalı ve eleştirel düşünme becerisi kazandırmalıyız. Bu şekilde gelecek nesillerin böyle her akıma kapılıp sürüklenen değil de, bilinçli ve kendi yaşamının rotasını insanlığa en faydalı olacak şekilde belirleyebilecek bireyler olmalarını diliyorum.
ÇOK HAKLISINIZ