Bazen hayatın içinde öyle anlar olur ki bir şey tam zamanında olur, bir cümle tam ihtiyacın varken karşına çıkar, bir insan hiç beklemediğin bir anda hayatına girer ve içinden sessizce “Bu tesadüf olamaz” diye geçirirsin.
Aslında çoğumuz bu hissi tanıyoruz ama hemen ardından akıl devreye giriyor ve “Abartma, her şey bu kadar anlamlı olmak zorunda değil” diyerek o anı küçültüyor. Belki gerçekten her şey anlamlı olmak zorunda değil ama bazı şeyler de sandığımız kadar rastgele değil.
Burada önemli olan, hayatın her detayına anlam yüklemek değil; hayatın sana söylediği şeyleri tamamen görmezden gelmemek. Çünkü “evrenle uyumlanmak” dediğimiz şey dışarıda sihirli bir güç aramak değil, kendi iç sesinle aynı frekansta olabilmek.
Çoğu zaman hayat bize küçük sinyaller verir ama biz ya çok meşgulüzdür ya da duymak istemediğimiz için o sesi bastırırız. İçine doğan bir his, gitmek istemediğin bir ortam, tekrar tekrar karşına çıkan benzer durumlar aslında çok basit bir şeyi işaret eder: “Burada senin için bir şey var, bak.” Ama biz genelde mantıklı olanı seçeriz, güvenli olanı seçeriz, herkesin yürüdüğü yolu seçeriz ve sonra da içten içe açıklayamadığımız bir huzursuzluk hissederiz. Çünkü insan sadece mantıkla yaşayan bir varlık değil; bir tarafımız sürekli hisseder ve o his çoğu zaman yön gösterir.
Uyumlanmak dediğimiz şey de tam burada başlar. Kendine biraz daha dürüst olduğunda. “Ben bunu gerçekten istiyor muyum, bu bana iyi geliyor mu, yoksa sadece alıştığım için mi buradayım?” diye sorduğunda. Bu soruların cevabı her zaman kolay değildir ama çoğu zaman nettir.
İlginç olan şu ki sen netleştikçe hayat da netleşmeye başlar. İnsanlar değişir, karşına çıkan fırsatlar değişir, bazı kapılar hiç zorlamadan açılır. Buna bazıları şans der, bazıları tesadüf ama belki de bu sadece uyumdur.
Zorlamadığın, kendini inkâr etmediğin, içinden geçenle dışarıdaki hayatın birbirine yaklaştığı bir hâl. Bu her zaman büyük değişimlerle olmaz; bazen çok küçük bir anda başlar. Gitmek istemediğin bir yere “hayır” dediğinde, seni yoran bir konuşmayı uzatmadığında, sadece içinden geldiği gibi davrandığında hayatın hafiflediğini fark edersin.
Belki de tesadüf dediğimiz şey, henüz fark etmediğimiz bir uyumdur. Kontrol edemediğimiz değil, sadece henüz anlamlandıramadığımız bir akış ve belki de mesele her şeyi çözmek değildir. Biraz daha dikkat etmek, biraz daha hissetmek ve biraz da güvenmek yeterlidir. Çünkü insan kendisiyle uyumlandığında hayatla kavga etmeyi bırakır.
O noktada her şey mucizevi olmak zorunda değildir. Sadece olması gerektiği gibi hissetmeye başlar.
