Merhabalar sizlere bu yazımda sevgililer gününe özel bir yazı yazıyorum. 14 Şubat denince akla çiçekler, hediyeler, romantik cümleler geliyor. Oysa sevgi, takvim yapraklarına sığmayacak kadar derin bir şeydir. Hele konu engelliler olunca, sevgi çoğu zaman bir günlüğüne hatırlanan, sonra unutulan bir kavrama dönüşüyor.
Engelli bireyler için sevgi; sadece “acımak” değildir. Sevgi, bir bakışta küçültmemek, bir cümlede yok saymamaktır. Sevgi; “sen yapamazsın” demeden önce dinleyebilmektir. Çünkü engelliler, hayattan vazgeçmiş insanlar değil; hayata daha zor şartlarda tutunan insanlardır.
Toplumda hâlâ büyük bir yanılgı var: Engelli bireylerin sevilmeye, sevmeye, aşık olmaya ihtiyacı olmadığı düşünülüyor. Oysa engelliler de kalp taşır. Kırılan, heyecanlanan, bekleyen bir kalp… Sevgi, bir tekerlekli sandalyeye, bir bastona, bir proteze takılmaz. Sevgi, insanın içindedir.
Asıl engel; bedende değil, bakıştadır. Kaldırımları rampasız yapan anlayıştadır. “Senin için zor olur” diyerek hayalleri baştan iptal eden zihniyettedir. Bir çiçeği uzatırken tereddüt eden, bir mesajı yazmaya çekinen cesaretsizliktedir.
Bugün 14 Şubat.
Engelliler için çiçek istemiyoruz.
Bir günlüğüne hatırlanmayı da…
Biz, eşit görülmeyi istiyoruz.
Biz, insan yerine konmayı istiyoruz.
Biz, sevgiyi vitrinlerde değil, hayatın içinde yaşamak istiyoruz.
Eğer bugün gerçekten sevgi konuşulacaksa;
Bir engelliye “sen de varsın” demekle başlasın.
Bir engellinin hayaline ortak olmakla devam etsin.
Çünkü sevgi, engel tanımaz.
Ama toplum, tanıyorsa
İşte bütün mesele bu…
Herkese engelsiz bir ay diliyorum..
