Döne döne inen kar taneleri, yerini bulup bir kenara çekildi. Biri, diğerine oranla sıska kalmıştı...
Bir çam yaprağının ucuna tutunup düşmeye ramak kalmıştı. Ardından gelen daha irice bir kar tanesi, cüssesini kullanıp kendiyle beraber yuvarlanmasına izin verdi. Belki de tutunmak istedi... Belki umudunu yitirmediğindendi. Cesurdu; göze aldığı bilinmezliğe teslim oluşundan belliydi... Ya da tam tersiydi. Cesaret dediği, çaresizliğin kıyısında oluşundandı...
Başka şansı olmadığındandı belki; umuda kelepçe vurulmadığındandı, özgürlüğü zoraki tutsak edildiğindendi... Ya da hani olur da şansı yaver giderliğindendi...
Bir kez denemesinden ne kaybederdi? Her şey bir anda bambaşka hâl alabilirdi... Buna değerdi... Dönüp geldiği yerlere bir kez daha baktığında, sonsuz bir uzantının sonsuz belirsizliğinden öteleşmeliydi... Zamanı gelmişti... Birbiri ardına yavaş bir yolculuğa çıkan sayısızlığın arasında, daha önce düşmediği yerlerde ömrü sınırlı olarak serpildiğinin bilincindeydi. Orayı sever mi sevmez mi, bu gelecekteydi...
Geleceği birkaç adım ötesiydi... Yağmurun gelmesini beklediği kadardı ömrü ya da bir çocuğun çizmesiyle ayak izi bırakması kadardı...
İri cüsseli bir tanenin kendisine dokunması kadardı. Bu kadardı işte...
İnsanın dünyadaki ömrüne bir anlam vermek isteyen, kar tanesinin bakışından işte insan bu kadardı...
