Merhabalar, bu ayki ilk yazımda ben de bir Serebral Palsili olarak Dünya Serebral Palsi Farkındalık Günü vesilesiyle duygularımı paylaşmak istedim. 6 Ekim Dünya Serebral Palsi Farkındalık Günü olarak belirlenmiştir. Engel türleri arasında belki de en zor şartları olan, nörolojik bir hastalık olan serebral palsi bütün bedeninizi etkileyen bir hastalıktır. Kimisinde hafif kimisinde de çok ağır geçiriliyor. Ben doğum sırasında oksijensiz kalmamla bu hastalıkla doğuştan tanıştım. Bebekken çok ağlıyormuşum bu ağrıdan mı yoksa isyandan mı bilemiyorum. Özel eğitime başladığımda gerçeklerle yavaş yavaş tanışmaya başladım. O dönemde aldığım eğitimler sonucunda fiziksel olarak pek bir değişim olmasa da zihinsel olarak kendimi çok geliştirdim çünkü kendimi belki de geliştirebileceğim tek yön buydu. Bu zekamı gören Nuray öğretmenim ‘Ersin normal okula gidebilir’ demesi ile hayatımın fırsatını yakaladım. Tam yaşımda normal okula normal arkadaşlar ve normal öğretmenlerim ile sekiz yıl boyunca hiçbir sorun yaşamadan tamamladım. Liseye gitmeye çok heveslendim ancak bana yakın bir lise bulamadığım için maalesef gidemedim. Hayatımda ‘keşke’ dediğim nadir olaylardan biridir liseye gidememek.
2000’li yıllarda açık öğretim ile bir dönemde erken bitirerek eğitim sürecini tamamladım. İşin zihinsel tarafı kusursuz işlerken fiziksel anlamda eksikliklerim çoğalmaya başlamıştı. Bu dönemde kendime bir yön çizmek zorundaydım. Yine zihnimi doğru kullanarak internetle tanıştım. Burada düşüncelerini belirtme fırsatını çok iyi kullandığımı düşünüyorum. Bunun sonucunda da yazarlık fırsatı geldi önüme. İnanılmaz bir şekilde hayatım şekilleniyordu. Bir odanın içinde hiçbir yazarlık deneyimim olmamasına rağmen ilk kitabımı bir buçuk yılda yüz yetmiş sayfa olmak üzere çıkarttım. Burada sevgili Mehmet Coşkundeniz’e bir kere daha teşekkürlerimi sunuyorum. İlk kitabım büyük kitlelere ulaştı ve kendimi ifade etmek imkanı buldum. İşte tam dönemde HT HAYAT ailesi ile tanıştım ve bu güzel ailede arada bir ayrılık olsa da tam 16 yıldır yazılarım ile sizlerleyim. Bana bu imkanı sunan HT HAYAT çalışanlarına özel bir teşekkürü bir borç olarak bilirim. Umarım bundan sonrada bu güzel ailede yazılarımla engellilerin sesi olmaya devam ederim. Şu an 43 yaşındayım dört kitap yazdım beşinciyi de yazıyorum hastalığım beni zaman zaman zorlu bir döneme soksa da yaşama olan sevincim beni buralara getirdi. Önümde ne kadar zaman var bilmiyorum ama en iyi şekilde değerlendirip hayallerimi gerçekleşmek istiyorum. Serebral palsinin en ağır hastalarından biriyim haftada bir fizik tedavi görüyorum ama bu asla yeterli olmuyor. Bunun çoğalması ve durumumum stabil kalmasını temenni ediyorum. Benim gibi kader arkadaşlarıma ve siz okurlarıma güzel bir yaşam diliyorum.
Herkese engelsiz bir ay diliyorum…
