İçimde güçlü bir babalık hissi oluşmuyor

Merhaba Yeşim Hanım, ilk evliliğimi üniversite bitmeden oldukça genç ve tecrübesizken yaptım. Bu evlilikten iki çocuğum oldu. Yaklaşık 5 yıl sonra boşandık. Daha sonra şu anki eşime aşık oldum ve onunla evlendim. Bu evliliğimden de bir çocuğum var. Beni rahatsız eden konu ise ilk evliliğimden olan çocuklarımı sevmediğimi düşünmüyorum ama onlara karşı içimde güçlü bir babalık hissi oluşmuyor. Çocuklar benim sevgimi ve ilgimi görmek istiyorlar ancak bunu göstermekte zorlanıyorum çünkü içimden doğal olarak gelmiyor. Buna karşılık ikinci evliliğimden olan çocuğuma karşı çok yoğun bir babalık duygusu hissediyorum. Sürekli onu düşünüyor, korumak ve ilgilenmek istiyorum. Bu durum ister istemez çocuklar arasında ayrım yapıyormuşum gibi bir görüntü ortaya çıkarıyor ve bu yüzden vicdan azabı duyuyorum. Ancak hissetmediğim bir duyguyu da varmış gibi davranarak göstermek bana samimi gelmiyor. Yaşadığım bu durum normal mi? Açıkçası ölüm döşeğinde pişman olmaktan korkuyorum.

Yeşim Tijen’in cevabı:

Merhaba sevgili okurlar, size de merhaba sevgili okurum; “Acı, gidenin değil kalanın hikâyesidir ve hikâyeler, kalanlara aittir” demişler. Siz de eşinizden giderken geride acıklı bir hikaye bırakmış olmalısınız. İnsanlar tabii ki eşlerinden boşanabilirler ama çocuklarından boşanamazlar. Siz çocuklarınızdan da boşanmışsınız ve siz bunu inkar etmiyorsunuz. “Ve yine ihtiyaç duyduğun şekilde seni sevmeyenleri affet” demişler… Bu sözü çocuklarınız için yazdığımı bilmenizi isterim çünkü sizin gibi sevgisiz, sorumluluk yoksunu bir babaları varmış. Onları güven duygusundan, bir rehberden, baba sevgisinden, koruyuculuğundan, ilgisinden mahrum bırakmışsınız. Eksik büyüyen çocuklarınıza yazık etmiş ve etmeye de devam etmektesiniz. Peki, sizi affederlermi? Hiç sanmam, affetmezler. Oysa çocukların dünyasında anne her şeydir ama baba çok şeydir. Biri diğerinin yerini dolduramazken siz onların hayatlarında dolduramayacakları koca bir boşluksunuz.

Bunu ben demiyorum yazdıklarınızla siz anlatıyorsunuz. Baba en güçlü olandır, çocuklarına kendilerini güvende hissettirendir. Siz davranışlarınızla, ilgisizliğinizle ne hissettirmişsiniz? Güvensizlik ve yanlızlık. Baba çocukların ilk kahramanlarıdır ama “Karamanın koyunu sonra çıkar oyunu” denir ya anne de baba da sonra sonra çocukların gözlerinde, kalplerinde gerçekten olması gereken yerlerde ve değerlerde olurlar. Sizce siz ilerde onların kalplerinde olabilir misiniz? Siz bile ilerde “Ölürken pişman ölmek istemiyorum” diyorken siz o görmeyen gözlerinizi rahatça kapatamayacağınızı aslında biliyorsunuz. Çocuklarınızı yeterince sevemediğinizden bahsetmişsiniz. Bu bana göre anlaşılır ve kabul edilebilir değildir. Bütün bu durumunuzun altında eski eşinizle boşanırken ve sonradan yaşadığınız olumsuzluklar; yeni eşiniz, bu kadından olan çocuğunuzu mutlu etme çabaları yatıyor olmalı. Bu durumu değiştirmek sizin elinizde, sorumluluklarınıza sahip çıktıkça çocuklarınızla bağ kurarsınız. Siz onlarla görüştükçe kalbinizde sevgisizlik olmadığını aslında çocuklarınızı sevdiğinizi göreceksiniz. Etki altında kalan biri olmalısınız. Çocuklarınızı ve kendinizi eski eşiniz ve yeni eşinizle yaşananlardan uzak tutarak iletişim içinde olmayı başarabilirseniz her şey değişecektir. Unutmayın sizin hayatınızın sorumlusu çocuklarınız değil ama siz ...onların hayatlarının hem bugününden hem yarınında yaşayacaklarından sorumlu olacaksınız. “Uzak ya da yakın fark etmez; herkes herkesin hayatında, hissettirdiği kadar var” denmiş... Siz de çocuklarınızın kalbinde onlara hissettirdiğiniz kadar olacaksınız bu aklınızın bir köşesinde olsun. Bir baba söz konusu çocuklarıysa hiç kimsenin etkisinde kalmamalı emek vermeden ne baba ne de anne olunur. Dilerim kalbiniz doğru yolu bulur ve çocuklarınıza hakları olan o kocaman yeri açar.

Sevgiler sevgili okurlarıma…

Çözemediğiniz sorunlarınızı yazın, Yeşim Tijen size önerilerde bulunsun.

İşte sorularınızı gönderebileceğiniz adres:yesimilehayatbilgisi@gmail.com