Herkese merhaba bu ayki yazımda benim için çok önemli bir konuyu ele aldım. Engellilerle gönüllüler arasındaki ilişki, çoğu zaman iyi niyetle başlar. Ama her iyi niyet, doğru bir ilişkiye dönüşmez. Çünkü bu ilişki, yardım edenle yardım edilen arasında kurulan sıradan bir bağ değildir; eşitlik, saygı ve süreklilik gerektirir.
Gönüllülük, bir günlüğüne yapılan bir ziyaret, bir fotoğraf karesi ya da sosyal medyada paylaşılan birkaç cümle değildir. Engelli birey için asıl mesele, o gönüllünün gelip gitmesi değil; geldikten sonra ne bıraktığıdır. Umut mu bırakır, yoksa bir boşluk mu?
Ne yazık ki zaman zaman gönüllülük, engellinin hayatına temas etmekten çok, gönüllünün kendini iyi hissetmesine hizmet eden bir araca dönüşüyor. Oysa engelli birey “yardım edilen” değil, hayatı paylaşan olmak ister. Merhametle bakılmak değil, insan olarak görülmek ister.
Sağlıklı bir gönüllü–engelli ilişkisi, yukarıdan aşağıya kurulmaz. Yan yana kurulur. Gönüllü, öğretmeye değil öğrenmeye; kurtarmaya değil eşlik etmeye gelir. Engelli bireyin sınırlarına, kararlarına ve temposuna saygı duyar. Onun adına konuşmaz, onun yerine karar vermez.
Bir de süreklilik meselesi var. Engelli bireyler, hayatları boyunca gelip geçen insanlara alışmak zorunda bırakılmıştır. Kısa süreli bağlar, bazen hiç kurulmayan bağlardan daha çok incitir. Gönüllülük, bir heves değil; bir sorumluluktur.
Gerçek gönüllü, engellinin hayatını “renklendirdiğini” düşünmez. Çünkü o hayat zaten renklidir. Sadece bazen, birlikte yürünecek bir yola ihtiyaç vardır.
İlişki işte tam burada başlar:
Eşitlikte, saygıda ve samimiyette.
Ve ancak o zaman, gönüllülük bir yardım değil; insanlık hâline dönüşür.
Her engelli bireyin mutlaka gönüllü bir arkadaşı olmalı…
Herkese engelsiz bir ay diliyorum...
