Herkese merhaba sizlere bu ay ilk olarak engelli bireylerin yaşadığı duygulardan bahsetmek istiyorum. Eminim ki okurken kendinizden birşeyler bulacaksınız.
Bazen insanın en büyük mücadelesi, herkese iyi olduğunu anlatmaya çalışmaktır.
Toplum olarak insanlara sürekli güçlü olmalarını söylüyoruz. Yıkılma, pes etme, ağlama, şikâyet etme, mücadele et… Hayatın bütün zorluklarına rağmen dimdik ayakta durmamız bekleniyor. Peki hiç düşündük mü, güçlü görünmeye çalışırken insanların içinde neler yaşadığını?
Bazen insan yorulur. Bazen hayata yetişemez. Bazen anlatacak çok şeyi vardır ama konuşacak gücü yoktur. Bazen herkesin karşısında gülümserken kendi içinde sessizce mücadele eder. Üstelik çoğu zaman bu mücadeleyi kimse fark etmez.
Çünkü biz, insanların nasıl hissettiğinden çok nasıl göründüğüyle ilgileniyoruz. Gülüyorsa mutludur, konuşuyorsa iyidir, çalışıyorsa hiçbir sorunu yoktur sanıyoruz. Oysa bir insanın yüzündeki gülümseme, yaşadığı bütün zorlukların sona erdiği anlamına gelmez.
Belki de en büyük yanılgımız, güçlü insanları hiç yorulmayan, hiç üzülmeyen ve hiçbir zaman yardıma ihtiyaç duymayan insanlar olarak görmemizdir.
Oysa güçlü olmak, duygularını saklamak değildir.
Yorulmak insanidir, korkmak insanidir, bazen vazgeçmeyi düşünmek bile insanidir.
Bir de hayatın herkese eşit şartlar sunmadığı gerçeği var. Kimi insanlar sabah yataktan kalkarken bile başkalarının fark etmediği engellerle mücadele ediyor. Kimi fiziksel zorluklarla, kimi ekonomik sıkıntılarla, kimi yalnızlıkla, kimi de toplumun kendisine biçtiği kalıplarla savaşıyor.
Özellikle engelleri olan insanlara yaklaşımımızı yeniden düşünmemiz gerekiyor. Bir insanın tekerlekli sandalye kullanması, bastonla yürümesi ya da herhangi bir fiziksel farklılığa sahip olması, onun hayattan beklentilerinin ve hayallerinin daha küçük olması gerektiği anlamına gelmez.
Engelli bireylerden sürekli güçlü olmalarını, herkese örnek olmalarını, her koşulda mücadele etmelerini beklemek de aslında başka bir toplumsal baskıdır. Onların da yorulmaya, üzülmeye, dinlenmeye ve bazen sadece sıradan bir insan gibi yaşamak istemeye hakları var.
Bir insanı yalnızca başardıklarıyla değerlendirmek yerine, yaşadığı koşulları da anlamaya çalışmalıyız.
Çünkü herkesin mücadelesi kendine özgüdür. Birinin kolaylıkla yaptığı bir şey, bir başkası için büyük bir çabanın sonucu olabilir. Bu nedenle insanları birbirleriyle kıyaslamak yerine, birbirlerinin hayatını kolaylaştırmanın yollarını aramalıyız.
Toplum olarak biraz daha anlayışa, biraz daha empatiye ihtiyacımız var. İnsanların birbirine sürekli akıl verdiği ama birbirini dinlemeye yeterince zaman ayırmadığı bir dönemde yaşıyoruz.
Bazen bir insanın ihtiyacı olan şey nasihat değildir. Sadece dinlenmektir. Bazen çözüm sunmak değil, yanında olduğunu hissettirmek yeterlidir. Bazen de hiçbir şey söylemeden bir insanın elini tutabilmek, uzun uzun konuşmaktan çok daha değerlidir.
Şunu da unutmamak gerekiyor: Yardım istemek zayıflık değildir. Yorulduğunu söylemek yenilgi değildir. Bir adım geri çekilmek, mücadeleyi bırakmak anlamına gelmez. İnsan bazen yeniden güç toplayabilmek için durmak zorundadır.
Belki de artık başarıyı, gücü ve cesareti yeniden tanımlamamız gerekiyor.
Gerçek güç hiç düşmemek değildir. Düştüğünde yeniden ayağa kalkabilmek kadar, düştüğünü kabul edebilmektir. Gerçek cesaret korkusuz olmak değil, korkularına rağmen hayatın içinde kalabilmektir.
Üstelik kimsenin her gün kahraman olmak gibi bir mecburiyeti yok.
İnsanların birbirine güçlü görünmek zorunda olmadığı, zayıf anlarında yargılanmadığı, farklılıkları nedeniyle dışlanmadığı bir toplum hayal etmek çok mu zor?
Bence değil.
Bunun için önce birbirimizi anlamaya çalışmalı, sonra da birbirimizin hayatına yük olmak yerine kolaylık katmayı öğrenmeliyiz.
Çünkü hayat zaten yeterince zor. Bir de birbirimizin hayatını zorlaştırmak zorunda değiliz.
Belki de artık insanlara sürekli "Güçlü ol!" demek yerine, "Yorulduysan biraz dinlen, ihtiyacın olduğunda yanındayım" demenin zamanı gelmiştir.
Sonuçta hepimiz insanız. Hepimizin kırıldığı, korktuğu, yorulduğu ve bazen yeniden başlamak için bir desteğe ihtiyaç duyduğu zamanlar var.
Güçlü olmak zorunda değilsin. Her zaman dimdik durmak zorunda değilsin. Bazen sadece kendin olmak, bütün zorluklara rağmen hayata tutunmak ve yarına yeniden umutla bakabilmek bile yeterince büyük bir cesarettir.
Unutmayalım: İnsanları güçlü oldukları günlerde alkışlamak kolaydır. Asıl mesele, güçsüz hissettikleri günlerde de yanlarında olabilmektir.
Engelsiz yarınlarda buluşmak üzere...