Hepimiz hayatın rutin telaşı içinde bir oraya bir buraya savruluyoruz. Evet, çoğumuz sevdiği insan ile fiziksel yakınlık dahi kuramadan günü geceye kavuşturuyor. Büyük yorgunluk, sıkışmışlık içindeyiz. Ancak güzel şeyler de oluyor. Mesela dün akşam saatlerinde A Milli Kadın Voleybol Takımının, FIVB Milletler Ligi finalinde bize sunduğu şampiyonluk…
Futbolda sabaha karşı uykusundan feragat edip -pazar sabahı bile- uyanılan futbol maçlarından sonra bu şampiyonluğa verilen tepki(sizlik) içimi burkmadı değil. Evet, sosyal medya paylaşımları çoktu, çok kıymetli sözler söylendi ancak “Futbolda böyle bir başarı yakalasak durum ne olurdu?” sorusu ardından kendi içimde aldığım yanıtlar canımı sıkıyor. Belki de millet olarak hepimizin mutlu olduğunu görmeye duyduğum ihtiyaçtan, gündemin bunaltıcılığından… Bilmiyorum…
“Kutlama kültürümüz mü değişti? Coşku sokaktan sosyal medyaya mı kaydı?” diye düşünecek oluyorum. Futboldaki başarılarının sokak karşılığı geliyor aklıma “Yok yok mesele bu değil” diyorum. Peki, mesele ne? Organizasyon başarısızlığı mı? Futboldaki maçlar için antik tiyatrolara kurulan ekranları hatırladınız mı? Ben mi göremedim herhangi bir organizasyon? Gördüğüm birkaç belediyenin kurduğu ekranlardı sadece ve ne yazık ki katılım da azdı.
Dünyanın en büyüğü olduğumuz bir branşta neden sokaklara dökülmedik? Neden meydanlarda o omuz omuza kutladığımız kitlesel coşkuyu göremedik? Voleybol izleyicisinin kutlama kültürü ile ilgili mi? Bunu da bilmiyorum ancak sebep her ne olursa olsun bu durum, zaferin büyüklüğünü taçlandırmaya engel olmamalıydı.
Manşet fotoğrafı Anadolu Ajansı tarafından servis edilmiştir.
