Tutunabildiğimiz en güzel dal bence hayallerimiz.
Neyi ne kadar çok istersek o kadar çok kavuşabiliyoruz.
Hepsi ardı ardına gelen ve hiç bitmek tükenmek bilmeyen isteklerimizde saklı.
Rüzgâr sadece saçlarına dokunup kayboluyor, yağmur sadece pare pare ıslatıyor.
Kaybettiklerimizi unuttuğumuz vakitte saklı belki de ilk mutluluk gözyaşlarımız.
Hayatın acımasız olduğunu sakın unutma.
Çok sev, nefes kadar, çok sev, gülüş kadar, çok sev, hıçkırık kadar.
Hayatın onu sanki hiç ellerinden koparıp almayacak gibi davrandığını düşünerek sev.
Alınca da çok üzül, çok ağla hatta bazen vazgeç, hatta kaybet hayatının anlamını.
Tekrar kalk, tekrar uğraş, tekerlemeler ezberleyen çocuklar gibi uğraş, dur yaşamın büyüsüyle.
Bazen uykularından bilinçsizce uyanarak, bazen unutana kadar içerek, bazen kaybolana kadar yürüyerek.
Bir salıncak kurmalıyız yaşamın tam ortasına, kimselere bahsetmemeliyiz sol tarafımızdaki yaralarımızdan.
Canımızı yakanları unutamadığımız için daha çok acı çekiyoruz; o acıya nasıl fazla alışıyoruz, nasıl benimsiyoruz...
Bir parçamızı bir başkasında unutup devam etmeye çalışıyoruz. Devam edemediğimiz gerçeğini değiştiremiyoruz.
Mutlu kalmaya, her sabah umutla uyanmaya, sol tarafımdaki heyecanı hiç eksik etmemeye çalışıyorum şimdilerde.
Hayallerimi valizden çıkarıyorum, yolculuk vaktimiz gelmiş de geçiyor.
Kalbimdeki ritme ayak uyduramıyorum. Düştüm, düşeceğim derken aklımın odalarını dolduruyorum.
Kana kana su içiyorum düşlerimden. Seni günde en az bir defa aç karnına seviyorum. Kendimi günde üç defa tok karnına.
Dozlarını şu aralar ayarlamıyorum kafi gelmelisin yüreğime.
Sarılalım.
Beni hayallerinle sarıp sarmala bide öyle sarılalım.
Bekletme hayallerini erteleme…
Semra Keskin
kaleminize sağlık :)
sanki yazar hanıma mutluluk dolu bir kamyon çarpmış
bekletmeyelim mutluluğu
okuduğuma değdi diyorsun
valla bence süper bayık...
hıçkırık kadar anlayamadım ama güzel yazı
kalemine güç kuvvet
bekliyorum belkide sonu mutluluğa çıkar diye
canımızı yakanları unutamadığımız için daha çok acı çekiyoruz; o acıya nasıl fazla alışıyoruz, nasıl benimsiyoruz... bravo
okurken hayallerimin arasında kayboldum teşekkürler