Bir yolda yürüyorduk




Önü yok




karanlık.




Arkamızda bir sürü kalabalık




Mahşer yeri gibi.




Mutluyduk




Ya da evcilik oynuyorduk.




O kadar konuşurduk ki




Gün saat yetmeyecek korkusuyla,




Sanki bir şeyleri hisseder gibi.




Her konuşmada bir veda sözleri...




Oldu.




Hissettiğimiz ama birbirimize söylemeye bile cesaret edemediğimiz.




Yolda tektim artık.




Yorgundum da biraz sanki.




Herkes kendi kıyametinden sağ çıkmayı başarmıştı ama




Bilmiyordum neydim, neredeydim?




Kendimi aradım.




Portakal rengi saçlarımla vedalaştık önce,




Yüküm ağırdı biraz da kısaldı boyundan.




Sonra hiç nefes almamış gibi koştum.




Uzandım göğü gördüm




Güneşi, bulutu, umudu.




Aradan uzun bir zaman geçti.




Buldum.




Tekrar tanıştırdım beni benimle.




Oturdum bir kahve söyledim.






- Pardon, yanında biraz huzur alabilir miyim ?



Çok Marslı Sevgili

Facebook Yorumları

YORUMLAR

Yorum kurallarını okumak için tıklayınız!

Sizlere daha iyi bir hizmet sunabilmek için sitemizde çerezlerden faydalanıyoruz. Sitemizi kullanmaya devam ederek çerezleri kullanmamıza izin vermiş oluyorsunuz.

Detaylı bilgi almak için 'Çerez Politikasını' ve 'Gizlilik Politikasını' inceleyebilirsiniz.