Beraber Ölmek

"Az önce 8'inci sınıf öğrencisi oğlum bana, olağan bir patlamaya denk gelirsek eğer, sırtüstü ve tabanlarımız patlamaya doğru şekilde uzanmak gerektiğini, ilk dalgayı topukların almasının en az zararı vereceğini anlattı.

Maalesef Milli yas ilan edilmesine rağmen iptal edilmemiş olan berbat bir gösteriye gitmiştik.

- Anne burası patlatılabilir değil mi? Çünkü kalabalık.

- Anne, patlarsa acaba koltuk bizi korur mu?

- Anne, patlarsa ne olur?

Dedim ki;

- Ölürüz oğlum.

Sonra bir düşündüm, en iyisi beraber olmaktı, en kötü beraber ölürdük."

Tık diye biterdi her şey... Fakat öyle olmuyor işte...

* * *

Görkem Yazıcı, 21 yaşındaydı. Koç Üniversitesi İşletme Fakültesi'nde 3'üncü sınıf öğrencisiydi. Cumartesi akşamı, o da Taksim'den Beşiktaş'a gidenler arasındaydı ve o da çoğu gibi tesadüfen oradan geçiyordu. Yıllarca çocuk sahibi olma hayaliyle kazanılmış bir çocuktu. Küçük yaşta babasını kaybetmişti. Annesinin tek kuzusuydu. Sporcuydu. Başarılıydı. Terör, ailesinin üzerine titrediği Görkem'in yaşama hakkı elinden aldı. Diğer masum canlar gibi... Hiçbirinin annesi o an yanında değildi ve belki de tıpkı Görkem'in annesi gibi; sosyal medyada bomba haberini paylaşmıştı, oğlunun da patlayanlar aralarında olduğunu bilmeden...

Yıllardır tek başına mücadele vererek büyüttüğü çocuğunun o akşam da eve dönmesini bekliyordu. Gelmedi.

Sözün bittiği yer...

"Sadece iki dakikanızı alır" diyerek paylaşmış şu dizeleri Görkem. Belki ki, bu genç yaşında; adam gibi adam olmanın erdemiyle...

Adam Olmak

Çevrende herkes şaşırsa bunu da senden bilse

Sen aklı başında kalabilirsen eğer

Herkes senden kuşku duyarken hem kuşkuya yer bırakır

Hem kendine güvenebilirsen eğer

Bekleyebilirsen usanmadan

Yalanla karşılık vermezsen yalana

Kendini evliya sanmadan

Kin tutmayabilirsen kin tutana

Düşlere kapılmadan düş kurabilir

Yolunu saptırmadan düşünebilirsen eğer

Ne kazandım diye sevinir, ne yıkıldım diye yerinir

İkisine de vermeyebilirsen değer

Söylediğin gerçeği eğip büken düzenbaz

Kandırabilir diye safları dert edinmezsen

Ömür verdiğin işler bozulsa da yılmaz

Koyulabilirsen işe yeniden

Döküp ortaya varını yoğunu

Bir yazı-turada yitirsen bile

Yitirdiklerini dolamaksızın dile

Baştan tutabilirsen yolunu

Yüreğine sinirine dayan diyecek

Direncinden başka şeyin kalmasa da

Herkesin bırakıp gittiği noktada

Sen dayanabilirsen tek

Herkesle düşüp kalkar erdemli kalabilirsen

Unutmayabilirsen halkı krallarla gezerken

Dost da düşman da incitemezse seni

Ne küçümser ne de büyültürsen çevreni

Her saatin her dakkasına

Emeğini katarsan hakçasına

Her şeyiyle dünya önüne serilir

Üstelik oğlum adam oldun demektir

(Rudyard Kipling- Çeviri: Bülent Ecevit)

Bu şiir, "zorluklar ve üzücü durumlar karşısında duygularını göstermemeyi konu edinen" bir esermiş, hayat karşısında nasıl bir tavır alınacağının ipuçlarını veren. Belki de Görkem, çoğu zaman bu şiire sığınmıştır. Bilinmez...

Ve biz de Görkem gibi, hayatı olumlamaya, aramaya, uğraşmaya ve bulmaya devam etmeliyiz. Adam gibi yaşamak için yaşanacak yer bırakmasalar da bize, "vazgeçecek değiliz". Pes etmiyoruz, vazgeçmiyoruz!..

Hayriye Mengüç