Çekirdek aile çatırtısı

Dünyamızın nasıl da daraldığı üzerine düşünüyorum nicedir; evin ve çekirdek ailenin etrafında gittikçe küçülüyor sanki. Kalabalıklarımız azalıyor. Görüşmelerin arası açılıyor. Evimizin duvarları kalınlaşıyor. Akrabalarımızla olan kan bağımız, yargılanma ve müdahale korkusunu aşamıyor. Anne, baba ve çocuklu çekirdek çatırdıyor. Çünkü hem bizim hem çocuklarımızın ihtiyaç anlarında gidecek kimseleri yok ve bu yüzden çocuklarımızın, eşimizin ve kendimizin her türlü ihtiyacını sadece bizim karşılamamız gereklilik haline geliyor. Bir kaç nesildir gittikçe “yoğunlaşan ve yalnızlaşan” ebeveyn çocuk ilişkisinde karşılanmayan ihtiyaçlarımızla baş başa kalıyor, sürekli ya susuzluk ya vicdan azabı çeker hale geliyoruz.


Anne olmadan önce insanız biz. İncinebilir, bunalabilir, darmadağın hissedebilir, yorulabiliriz. Bazı günler hatta haftalar mutsuz olabiliriz. Bazen dışa, bazen içe dönebilir, acele edebilir, yalnız kalmak veya işimize odaklanmak isteyebiliriz. Tamamen kendimize ait bir üretimden heyecan duyabilir ve olur ya bazı günler ona öncelik vermek isteyebiliriz. Tahammül edemeyebilir, zorlanabilir, dişimizi sıkamayabiliriz. Ne mükemmel, ne de eksiğiz; sahip olduklarımız, yapabildiklerimiz ve sınırlamızla kendimiziz.


İnsan yolculuğu boyunca kapı arar; büyümek, bilmek ve canını acıtan bir yarası varsa iyileştirmek için. Sıkıştığında zorlayabilmek, işin içinden çıkabilmek, kendini, ötekini, evreni anlayabilmek, sorabilmek, üretmek, sevilmek ve ihtiyaçlarını karşılamak için. İçimiz karanlığa gömüldüğünde kapılar el yordamıyla bulabildiğimiz, eşiğini hissettiğimiz aydınlık odalara açılırlar. Çocukların "iyi olmak" için onlara ihtiyacı var. Ve modern yaşamda ne kadar zorunda hissettirilsek de bunlar, anahtarlarının her zaman bizde olmadığı kapılar.


Çocuklarımız biz bir şeye kızgınsak eşikten atlayacak, kendilerine yakın bulduklarına kaçacaklar. O gün ihtiyaçlarını biz karşılayamıyorsak; karşılayacak birini bulacaklar. Bizde olmayanı gidip arkadaşta, komşuda, halada ya da amcada arayacaklar. Gerildiysek onlara boşalacak, yaraladıysak pansuman olacaklar. Olması gerekenden “yoğun” bir ebeveyn ilişkisi içinde olmayacaklar. Çocukların bizim yaralarımızla biraz mesafeye ve dost kalabalıklara da ihtiyacı var; ama bütün günü bizim karşılanmayan ihtiyaçlarımızın yarattığı öfke, mutsuzluk, bıkkınlık ve yorgunlukla yaşamak, bu duyguları taşımak ve her an tepkilerimizi kaldırmak zorundalar.


Son zamanlarda yapılan bütün araştırmalar anne-çocuk ilişkisine o kadar çok yükleniyor ki anneler çocuklarının yaşam boyu mutsuzluklarının sebebi olacağından korkuyor. Bu bana biraz da son elli yıllık koşullarımızın sonucu gibi geliyor. Çocukların ve annelerin yalnızlaşarak birbirlerine sarması belki de yaralarımızı derinleştiriyor.


Aslında biraz da sistem, seçtiğimiz yaşam, şehir ve iş hayatının kıskacı bizi yalnızlığa, çocuklarımızı da bize doğru iteliyor. Birbirimizi çok sevsek, çok mutlu olsak da zor zamanlarda, yükümüzü hafifletecek, başımızı koyacak bir/birkaç omuz, farklı yaşlarda bolca çocuk hepimiz için tedavi edici oluyor. Evin kapısının açılacağı bir meydanda çocuklar da şifa buluyor.


Çocuk büyütmek için bir köy dolusu insana ihtiyaç var derler ya hani… Peki o zaman çekirdek aileyi kim icat etti? Hele bir çıksın karşıma, yükleyeceğim omzumdakileri onun sırtına.

Facebook Yorumları

YORUMLAR

Yorum kurallarını okumak için tıklayınız!
Yorum yazmak için üyelik girişi yapmalısınız.
  • Misafir ailenin yıkımına giden yol,çocukların erken yaşlarda kreşlere verilmesi,aile arasındaki sevgiyi ve iletişi azaltıyor.akıllı telefonların şıkmasıyla evdeki ilişkiler tamamen kopmuş oluyor.ailede sohbet etme imkanı olmuyor.büyüklerden uzak kalma da ailenin iyice küçülmesine neden oluyor
    CEVAPLA
    Yorum yazmak için üyelik girişi yapmalısınız.
  • Misafir Muhteşem
    CEVAPLA
    Yorum yazmak için üyelik girişi yapmalısınız.
  • Misafir Yüreğinize sağlık
    CEVAPLA
    Yorum yazmak için üyelik girişi yapmalısınız.
  • Misafir Hallerimize tercüman olmuşsunuz, yüreğinize sağlık!
    CEVAPLA
    Yorum yazmak için üyelik girişi yapmalısınız.
  • Misafir muhteşem
    CEVAPLA
    Yorum yazmak için üyelik girişi yapmalısınız.
  • Misafir Bütün bu kıskaçlardan çocuklarım küçükken bende geçtim ev hanımı olmama rağmen çocuklarım ya annaneye ya teyzeye ya dayıya koşar giderler onlarla iç içe olmaktan son derece hoşnut okurlardı evlenirken yarın bayram zannedip evleniyoruz ama hemen akabinde ne büyük sorumluluklar yüklediğini bilemiyoru
    CEVAPLA
    Yorum yazmak için üyelik girişi yapmalısınız.
  • Misafir Tum insani servetimi buyudugum anne baba ve kardeslerimin yanisira dede amca hala anneanne teyze gibi yakinlarima ve herbirini kaybedinceye kadar yakinlarinda olmaya borcluyum...
    CEVAPLA
    Yorum yazmak için üyelik girişi yapmalısınız.
  • Misafir Artık kimseye güven olmamasının sonucu bu yalnızlık.
    CEVAPLA
    Yorum yazmak için üyelik girişi yapmalısınız.
  • Misafir Evet, geniş aile en güzeli. Nefes alabiliyoruz onlar sayesinde. Ama başka bir sorun çıkıyor ortaya bence, bizim ailelerimiz çocuklar sanki bizim değil de onlarınmış gibi davranıyor. Çocukların üzerinde ne söz sahibi olabiliyoruz. Çocuğumla vakit geçirmek için izin alıyorum resmen
    CEVAPLA
    Yorum yazmak için üyelik girişi yapmalısınız.
  • Misafir ne kadar önemli bir konu anlatmıssınız. bir köyde ya da bir komünde cocuk büyütmeyi cok isterdim. anne-cocuk mesafesi zaman zaman sart. nefes alacak sıganacak yakımızda bir kac insan olsa hem cocuk hem anne daha mutlu olur.
    CEVAPLA
    Yorum yazmak için üyelik girişi yapmalısınız.
  • Misafir Evet güzel bir teşhis ben bunu gözlemliyorumda aile efradı ykınlarında olan. Çocukların daha mutlu olduklarını gördüm(hala,dayı, teyze, amca, babaanne anneanne dede kuzenler v, s? Gibi
    CEVAPLA
    Yorum yazmak için üyelik girişi yapmalısınız.
  • Misafir Yada savaşçı olacaksınız mecburen benim gibi. Gôrüşlerinizi çok isabetli buldum ,diğer yazılarınızıda okuyacağım.Emeğinize sağlık
    CEVAPLA
    Yorum yazmak için üyelik girişi yapmalısınız.
  • Misafir malesef geri dönüş imkansız...
    CEVAPLA
    Yorum yazmak için üyelik girişi yapmalısınız.
  • Misafir
    CEVAPLA
    Yorum yazmak için üyelik girişi yapmalısınız.
  • Misafir Tebrik ederim zamanın bireysel yetersizlikten kaynaklanan toplum hastalığını(bencilleşmeyi) çok guzel tanımlamışsınız.
    CEVAPLA
    Yorum yazmak için üyelik girişi yapmalısınız.
  • Misafir Tebrik ederim zamanın bireysel yetersizlikten kaynaklanan toplum hastalığını(bencilleşmeyi) çok guzel tanımlamışsınız.Biz bencilleştikce mesafeler artar.
    CEVAPLA
    Yorum yazmak için üyelik girişi yapmalısınız.
  • Misafir ben de yükleyebilir miyim? :)
    CEVAPLA
    Yorum yazmak için üyelik girişi yapmalısınız.

İnternet sitemizde kullanılan çerezlerle ilgili bilgi almak ve tercihlerinizi yönetmek için Çerez Politikası, daha fazla bilgi için Aydınlatma Metni sayfalarını ziyaret edebilirsiniz. Sitemizi kullanarak çerezleri kullanmamızı kabul edersiniz.