Ebeveynlerinizi affetmek, yetişkinlikte başarılması gereken görevlerden biridir ve aslında çok zordur. Arkadaşlarımızda, sevgilimizde, patronumuzda ve hatta çocuklarımızda, ailemizden bir şeyler görürüz.
1- Kırgınlığı bırakın
Bir ebeveyne karşı kırgınlık hissetmeye devam ettiğimizde aslında kendimizi çocukluğumuza hapsederiz. Sonsuza kadar, çocuk, mağdur ve sevgisiz bir taraf içimizde hep varolur. Aslında bu kırgınlığı bırakıp, o koşulsuz sevgiyi yaşamak isteriz ve bunu psikolojik nedenlerden dolayı yaparız. Ama sonuç tam tersi olur. O kötülüğün içinde kilitli kalır ve bir türlü büyüyemeyiz.
2- Gerçekçi beklentiler edinin
Hayatta en zor ebeveynlerimizi affederiz. Aslında onlardan bir hayat bekleriz ve beklentilerimizi düşürmek istemeyiz. Yıllar geçtikçe, hatalarını fark etmelerini, özür dilemelerini ve affedilmek istediklerini duymak isteriz. Ebeveynlerimizin bizi kucaklamasını, iyi çocuklar olduğumuzu bilmelerini bekleriz.
3- İyi olana odaklanın
Birkaç istisna hariç bütün ebeveynler çocuklarını sever. Hiçbir anne baba mükemmel değildir bu nedenle herkesin bir çocukluk yarası vardır. Eğer şanslıysak, ebeveynlerimizin sevgisini hissederek büyürüz ve kusurları o kadar da gözümüze batmaz.
4- Kalbinizde yer açın
Onların yaşam koşullarını ve nelere katlandıklarını bir düşünün. Onların iyi taraflarını görmeye çalışın ve biraz empati kurun. Belki onlar da çok zor bir yolculuktan geçmiştir.
5- Yolculuğu tamamlayın
Affedici bir yere, affedici bir bilince ulaşın. Bu çok uzun ve zorlu bir yolculuktur. Affetmeye hazır olmamız gerekir. Yara ne kadar derin olursa olsun, süreç ne kadar zor olursa olsun, buna değer. Bazen vazgeçip öfkeli kalmayı sürdürebilir, kin tutarak onları cezalandırmaya devam edebiliriz. Ama yolun sonuna ulaştığımızda, elde ettiğimiz affedicilik, her şeye değecektir.
