Güle güle canım dayım

Canımın içi dayım. Baba yarım. Sırdaşım. En özel günlerime şahit olanım. En zor zamanda elimi tutanım. En mutlu olduğum anda duygularımı paylaşanım. İş arkadaşım. Canım dayım. Her zaman üçüncü çocuğun gibi hissettiğim canım içi dayım. Bizi gördüğünde gözleri gülenim. Güle güle… Sana güle güle demek çok koyuyor bana, ama başka söz bulamıyorum. Çünkü gittin. Çünkü sensiziz. Çünkü…


Çok ağlıyorum, çok üzülüyorum hatta gittiğin için çok sinirleniyorum fakat bir yandan da acılarının dindiğini biliyorum. Anneanneme kavuştuğunu düşünmek istiyorum. Anne oğul sarıldığınızı hayal ediyorum. Başka türü rahatlayamıyorum. Başka türlü nefes alamıyorum.


Gidişin daha çok taze. İki gün oldu. Her geçen gün daha çok özlediğim için ağlayacağımı biliyorum. Elimin sürekli telefona gideceğini de. Sonra telefonu duvara fırlatmak isteyeceğimi de… Hep beraberdik çünkü. Beraber olmasak telefondaydık. Konuşamasak da yazışıyorduk. WhatsApp’taki sesli mesajlarını dinliyorum. Anneme sarılıyorum. Teselli edecek söz bulamıyorum. Ağlıyor. Ağlıyoruz… Ona çok iyi bakacağım merak etme, hatta buna emin olduğunu biliyorum da ah be dayı. Ah be dayı. Ne yaptın sen canım Edip Dayı?


Kimi insan konuşarak yaşar acısını, kimi yazarak, kimi susarak… İlkini yapamıyorum. Sadece o anlarda bizimle olanlarla, diğer dayılarımla kuzenlerimle konuşabiliyorum. Sanki o anlara şahit olmayan kimse bizi anlamayacak gibi hissediyorum. Cuma sabaha karşı Edip Dayımı kaybettiğimizden bu yana hiçbir arkadaşımın telefonunu açmıyorum. Açamıyorum. Konuşasım gelmiyor. Anlatasım da… Dayım kötüleştiğinden bu yana sosyal medya paylaşımı yapıyorum fakat yazıp kaçıyorum. Bir şekilde içimi dökmem lazım. Yoksa patlayacakmış gibi hissediyorum.


Canım çok yanıyor şu an. Çok acıyor. Bana kalsa günlerce yazarım da gücüm yok. Bir konuşuyorum bir ağlıyorum. Tam toparlıyorum sonra yeniden ağlıyorum. Mesela şimdi bu satırlara kadar iyi geldim de boğazımdaki düğüm kendini göstermeye başladı. Az sonra döküleceğimi hissediyorum.


Filmlerde görsem amma abartılmış diyeceğim, başkası anlatsa asla inanmayacağım bir altı gün geçirdik.


Nerden başlayacağımı, nasıl anlatacağımı bilemiyorum. Parça parça yazabilirim. Toparlayamıyorum kendimi.


Biz çok bağlı bir aileyiz. Annem en büyük kardeş, ardından dört dayım geliyor. Hepsinin yeri çok başka. Edip Dayım 1992’de İstanbul’a taşındığından bu yana hep beraberiz. Her yerde. Her zaman. Herkesin her şeyine koşan bir insan daha görmedim ve görmeyeceğim de. Kim düşse elini tutan, kim çıksa onu alkışlayan, en uzaktakine uzanabilen, herkese “ben buradayım”ı hissettiren eşi benzeri olmayan bir adamdı. Cenazede kuzenlerim babalarına, annem kardeşine biz dayımız için ağlıyorduk ancak aslında herkes “kendi Edip’ine” ağlıyordu. Yüzlerce kişi uğurladık canımın içi dayımı. Instagram paylaşımlarında yazdıklarımı tekrar etmek istemiyorum burada. Tam da öyle hissediyorum ama. Orada yazdıklarım gibi…


Öncelikle bana bir senedir neden moralsiz olduğum soruluyordu. Nedeni tam da buydu. Fakat paylaşmadım. Birçok nedeni var. Ancak şimdi yazabiliyorum işte. Bir senedir yazmıyorum. Söylemiyorum. Kemoterapi odasında onun yanındayken gelen mesajlara sanki her şey normalmiş gibi cevap veriyordum. Bir başka paylaşım yapıp orada olduğumu söylemiyordum. Ya da MR sırası beklerken beni tanıyanlar olunca fotoğrafların altına bir şey yazmamalarını rica ediyordum. Hatta bir keresinde bir arkadaşımın paylaşımının altında “sen ne bilirsin o odaları” diye hakaret etmeye başladı biri bana. Hiç görmemişim gibi. O an bile yazmadım. Herkes bilse ne değişecekti ki? Benim orada olma amacım dayımın yanında durmaktı. Bir başkasına herhangi bir şey ispat etmek değil. Sustum. Çok sustum. Bir gün olacakları bilmemize rağmen de bunu hiçbirimiz konuşmadık.


Her şey böyle başladı…


2018 Kasım’da dayıma küçük hücreli akciğer kanseri teşhisi kondu. 2011’de bypass, 2014’te lenfoma atlatmıştı. Hatta 2018 Eylül’de başka bir akciğer ameliyatı olmuştu. Ailece yıkıldık son teşhiste. “Hastalık yok, hasta var” diyordum hep. Neleri yenmiş dayım, bunu da atlatacaktı. Kemoterapi, radyoterapi aldı, daha iyi oldu. Hatta tedavi bittiğinde anneannemi kaybettik. Tam iyi oldu derken başka yerde çıktı. O tedavi bitti, bir başkası oldu.


Bu süreçte dayım çalışmaya, araba kullanmaya devam etti. Yalvarıyordum “ben götüreyim” diye. Ne de olsa evden çalışıyorum, zamanımı yönetebiliyorum. Sadece birkaç kaz kabul etti. Bu tavrı bana değil, herkese karşıydı. Çocuklarından da, diğer kuzenlerimden de bu konuda yardım istemiyordu. Araba kullanmak onun için bir güçlü olma durumu haline gelmişti. Bizim götürmemizi kabul etmediğinde hastanede buluştuk. Kemoterapi odasında destek olduk. Sodyum düştü, destek tedavi alırken gittik kafasını dağıttık sohbet ettik. Raporları geldi belki başka bir şey duyarız diye haberi olmadan doktor arkadaşlarımıza gönderdik. Hastaneye gidemediğimizde telefonda konuştuk. Öyle güçlü, öyle dimdik devam etti ki… “Araba kullanmadığım gün bittiğim gündür” diyordu. Biz de ısrar etmiyorduk. En son 30 Ocak Perşembe araba kullandı, 31 Ocak Cuma beraberdik, çalıştık, sevdiği pastayı bile yedik. 7 Şubat Cuma ise bize veda etti…


Gideceğini hissetmişti. Hani film izleriz ve abartı buluruz ya. O sahneleri birebir yaşadık, ailece… Gerçekten hissetmişti.


Bir anda kötüleşti. Tek günde. Aslında kendisi hissediyormuş da bize göstermiyormuş. Öyle dimdik duruyormuş ki, düşmemek için son ana kadar mücadele etmiş. Zaten birden oldu işte. Birden… İnanamayacağımız kadar hızlı.


Salı sabahından Cuma sabahı 4.10’a kadar olanlar film gibi… Çok özele girmek istemiyorum da şu kadarını söyleyebilirim, hepimizle tek tek vedalaştı. Tek tek… Aslında bu süreç boyunca içime içime ağlıyordum ancak söylediklerinden sonra kendimi odadan değil, hastaneden dışarı attım. Belki de bir insanın duyabileceği en güzel sözlerdi ama canım acıyordu. Karşılıklı konuştuk, birbirimize teşekkür ettik. O sırada ağlamamak öyle zor ki… Gerek kalabalıkta gerek yalnızken içindeki her şeyi söyledi. Herkese hem de… Ki çok zor konuşuyordu. Artık bittiğini söylüyordu, gitmesi gerektiğini anlatıyordu, bizden izin istiyordu. Başında durup “dayan” demek ona sadece acı verecekti de insanın dili başka bir şey demeye varmıyor işte. Sustum. Elini okşadım. Aylardır tedavi aldığı için öpemiyorduk, elini öptüm. Bir kez daha “seni çok seviyorum” dedim. Ben değil, herkes yaptı bunu. Bütün aile. Tek tek… O söyledi, biz söyledik…


Bir gün belki bir gün o cümleleri yazarım da şu anda yazamıyorum. Hem çok özel hem de kalbim kaldırmıyor. Göğüs kafesim yanıyor. Uyuyorum, sabah uyandığımda ağlarken buluyorum kendimi. Belki de ilk kez duygularımı tam olarak tarif edemiyorum. Okurken sevmiyorum yazdıklarımı, yeterli bulmuyorum.


Şu kadarını söyleyebilirim: Hepimizi hazırladı. Sadece söyledikleri değildi film gibi olan… Amerikan filmlerinde ve dizilerinde izlediğimiz acil müdahale anları, o sırada odadan uzaklaştırılan biz, imzalatılan kâğıtlar, hastanın herkesin önünden götürülmesi ve yakınlarının koşarak takip etmesi, yapacak bir şey olmadığını öğrenince verdiğimiz tepki, konuşmadan sadece bakışarak ağlamamız, bir telefonla İstanbul’un farklı noktalarından koşup 10 dakikada toplanmamız, son kez görme çabamız…


Anneme söylemek çok zordu. Sabah 4.20’de telefon çaldığında ne olduğunu biliyordum aslında. Abimdi arayan. Beni aldı ve annemlere gittik. Bana söyler misiniz bir insan annesine kardeşinin gittiğini nasıl anlatır? Annemin abimle beni kapıda görünce bakışı, ellerini duymak istemiyorum der gibi kulaklarına kapatışı, koridorda geri geri odaya kaçmaya çalışması. Bizim o sırada sakin kalmak için verdiğimiz mücadele. Şekeri çıkacak korkumuz. Babamın uyanması ve duvara yaslanıp hıçkırmaya başlaması. Diğer dayımın odadan fırlaması ve dakikalarca kıpırdamadan durması. Bir diğer evde kuzenimin diğer dayımı uyandıramaması, kapısında beklemesi. Birbirimizi aramaya korkmamız…


Anlatamıyorum. Yazarken yaşıyorum tekrar tekrar, fakat anlatamıyorum.


Okurken ne de ruhsuz görünüyor. 6 Şubat gecesi 02.00’a kadar hastanenin birinci katında olan biz 17 kişi ve çalışanlar şahit buna. Yazarken bazı duyguları aktaramamak çok kötü. Şu an zaten gözyaşlarından harfler birbirine karışmaya başladı.


Her zaman imkânsızı olduran dayım, bu kez olduramadı. Olduramadık. Yapamadık. Elimizden gelen her şeyi yaptık, başaramadık. Kurtaramadık. Her bir adım iyi gelecek sandık, olmadı işte… Yapabildiğimiz şey ne oldu? Sevgimizi sonuna kadar hissettirmek. O duyduğum son sözler var ya ömür boyu yeter bana. Bir insanın bunları duyması çok gurur verici. Fakat… Keşke gitmeseydi de şimdi duymasaydım. Keşke daha çok beraber olsaydı. Biliyorum acıları dindi ama keşke birbirimizi “yüzlerce kişi uğurladı ne kadar çok seveni varmış diye avutmasaydık.”


Kaç gündür ağlarken daha fazla ne yapabilirdik diye düşünüyorum. Bir şey bulamıyorum. Size de tek bir şey söylemek istiyorum. Ailenize değer verin. Sıkı sıkı sarılın. Gittiklerinde çok üzülüyorsunuz ancak üzüntünüze pişmanlık karışmıyor. “Keşke”lerle değil, “iyi ki”lerle anıyorsunuz. Ben dayımı hep öyle anacağım. Onun da neler düşündüğünü biliyorum. Tek avuntum bu.


Seni çok seviyorum dayıcım. Gittiğin yerde mutlu ol. Huzur içinde uyu. Bu dünyada yapamadıklarını gerçekleştir. Biz iyi olacağız elbet. Her geçen gün seni daha çok özleyeceğiz, seni çok arayacağız.


Bu dünyadan öyle bir Edip Sönmez geçti ki, yaşarken gösterdiği farkı giderken de bire bir uyguladı. Öyle bir altı gün yaşattı ki hepimize çok şey öğretti… Kendi gibi yaşadı, kendi gibi gitti…


Edip Sönmez

27.05.1958 – 07.02.2020

Facebook Yorumları

YORUMLAR

Yorum kurallarını okumak için tıklayınız!
  • Misafir Yazmışsınız ya şuan gözyaşlarından harfler birbirine karışmaya başladı diye inanın okurkende öyleydi???? Nurlar içinde yatsın rabbim incitmesin cennetiyle muamale etsin????
    CEVAPLA
  • Misafir Edip abiyi tanımaktan onunla komşu olmak çok ama çok ayricalikti.cok iyi efendi dürüst bir kişiliğe sahipti Mekanı cennet olsun.Tum sevdiklerinin başı sağolsun
    CEVAPLA
  • Misafir Rabbim nurlar içinde yatırsın inşallah, sabrın en büyüğünü versin yüce Rabbim ????????????????
    CEVAPLA
  • Misafir Hissettiremediginizi düşünmüşsünuz ama en derinden hissettim yazdiklarinizdaki Duygu yükünü. Siz yaşarken biz okurken o son gelsin istemedik inanın.hem okumak istedim yazınızı hem sonuna gelipte kaybettik kısmına gelmek istemedim..sabirlarin en büyüğü sizin ve ailenizin olsun,,
    CEVAPLA
  • Misafir Allah rahmet eylesin başınız sağolsun ????????
    CEVAPLA
  • Misafir Canım ❣❣
    CEVAPLA
  • Misafir Mekani cennet olsun.Allah hepinize sabir versin
    CEVAPLA
  • Misafir Allah rahmet eylesin mekanı cennet olsun inşallah
    CEVAPLA
  • Misafir Mekanı cennet olsun inşallah
    CEVAPLA
  • Misafir Yazdıklarınız bile gözlerimi dolu dolu yapmaya yetti yaşarken kim bilir siz neler hissetmişsşnizdir.Başınız sağolsun Allah sizlere sabır versin
    CEVAPLA
  • Misafir Acını yüreğimde yaşadım. Annemi 24günlük bi hastane sürecinin sonunda kaybettim. Ardından 52 gün snr babam gitti. Hâlâ deli gibi yazıyorum. Hiçkimse yaşadığım mücadeleyi anlamıyor hiçbirsöz beni teselli etmiyor.
    CEVAPLA
  • Misafir Mekani cennet olsun dayiciginizin okadar kotu oldumki aglamaktan okuyamadim rabbim size sabirlar versin
    CEVAPLA
  • Misafir Allah rahmet eylesin nurlar içinde yatsın inşallah sizlerde sabırlar diliyorum
    CEVAPLA
  • Misafir Allah rahmet eylesin nurlar içinde yatsın inşallah sizlerde sabırlar diliyorum. Benim babam da akciğer kanseri bu illet hastalıkla uğraşıyoruz . Çok zormuş insan yaşamayınca anlamıyor muş
    CEVAPLA
  • Misafir Mekanı cennet olsun allahım geride kalanlara sabır dayanma gücü versin
    CEVAPLA
  • Misafir Basiniz saolsun.allahim sabir güç metanet dayanma gücü versin dilerim.. hepimiz bunlari yasayacagiz..once sıralı ölüm ve geçinden versin allahim
    CEVAPLA
  • Misafir Başınız sağolsun yavrum. Allah sabırlar versin.
    CEVAPLA
  • Misafir Ben babamı kaybettim 1.5yıl oldu içimde bir sürü keşkeler var ne mutlu size ki keşkeleriniz yok ????
    CEVAPLA
  • Misafir çok üzgünüm..hem de çok..
    CEVAPLA
  • Misafir Nasıl tesadüf dür bu hasta olan kardeşimi İstanbul dan memleket e apar topar gidiyorum uzunnnn yol bitmek bilmiyor yazınızı okudum ağlaya ağlaya gidiyorum mekanı cennet olsun ???? ne olur güçlü olun Allah sabır versin inşallah ????
    CEVAPLA
  • Misafir Başınız sağ olsun. Geride böyle güzel kelimeler bırakmış insan gittiği yerde de mutlu olur. Mekanı cennet olsun inşallah
    CEVAPLA
  • Misafir Işıklar içinde uyusun dayınız, ne güzel bağlı bir aile????????
    CEVAPLA
  • Misafir Başınız sağolsun sizi çok iyi alıyorum çok kısa bir süre önce bende bu hastalık yüzünden dayımı kaybettim ve sekiz ay içerisinde veda etti bize
    CEVAPLA
  • Misafir Çok aci Tanri size ve ailenize sabır versin.Sabaha kars yaşanan o çaresizliği yaşamış biri olarak acınızı çok derinden hissediyorum.
    CEVAPLA
  • Misafir Mekânı cennet olsun allah sabır versin size ????
    CEVAPLA
  • Misafir Mekanı cennet olsun ????
    CEVAPLA
  • Misafir Sen ne guzel bir insansin o ani yasadim inan bende kuzen kaybettim baba kaybettim yeri dolmuyor gidenlerin o aci sonsuza kadar kalbinin bir kosesinde gizli gizli kaniyor anlatilamiyor canim bir kez daha sabırlar diliyorum mekanları cennet olsun her gidenin birgun buluşmak ümidiyle ????
    CEVAPLA
  • Misafir Çok üzgünüm çok sabırlar diliyorum
    CEVAPLA
  • Misafir Allah mekanını cennet etsin inşallah.okurken kendi yaşadıklarımı hatirladim.boğazınızdaki düğüm var ya,hala bende var..ve bu yazınız beni okadar derinden etkiledi ki..yazabilmek, konuşabilmek, paylaşabilmek ne güzel..sizin için en azından bu açıdan çok mutlu oldum..konusun, yazın, paylaşın..????
    CEVAPLA
  • Misafir Alllah sabır versin mekanı cennet olsun işallah.
    CEVAPLA
  • Misafir Canım benim aynı ateş ben de de var.Seni çok iyi anlıyorum çok zor. Yazmaya devam et biz buradayız okuyoruz , ağlıyoruz,dua ediyoruz ve şükrediyoruz yaşanan iyilikler için.????
    CEVAPLA
  • Misafir Sabırlar diliyorum
    CEVAPLA
  • Misafir Bende çok sevdiğim Sadık dayımı akciğer CA dan kaybettim sanki o günleri tekrar yaşadım ...Kişiler farklı acılar ortak mekanları cennet olsun tüm sevdiklerimizin
    CEVAPLA
  • Misafir Okurken boğazıma bir düğüm oturdu okurken. Mekanı cennet olsun. Ne mutlu dayınıza ki böyle güzel bir ailede yaşamış, bu kadar çok sevenle uğurlanmış... Sabırlar diliyorum tüm ailenize. (anlatan.anne)
    CEVAPLA
  • Misafir Başınız sağ olsun.Mekanı cennet olsun.Bende 8 sene önce dayımı aynı hastalıktan kaybettim,dayımı çok severdim ama elden bir şey gelmiyor.Gittikleri yerde umarim acıları bitmistir.Sizlere sabirlar diliyorum.
    CEVAPLA
  • Misafir Mekanı cennet olsun inşallah size de sabırlar diliyorum üzgünüm ????
    CEVAPLA
  • Misafir Ben büyük bir özlemle kaybettim canımın yarısini okullar tatil olucaktı ve gidicektik 30gun kalmıştı tam.30gun büyük bir özlemle onu toprağa gomdum 7nay oldu ve ben hala ilk günkü gibiyim gecmiyor geçmesinide istemiyorum
    CEVAPLA
  • Misafir Sonra yürüyen sapa sağlam kadın önce baston, sonra walker, sonra da yatağa bağımlı oldu. Ben bu hastalığı yeneceğiz dedi ama maalesef tam bir yıl yoğun bakımda tepkisiz yattı. Onun öldüğü gün yaşadıklarımı da siz çok iyi anlarsınız. Ne diyelim, mekanları cennet olsun ????
    CEVAPLA
  • Misafir Başınız sağolsun. Sizi çok iyi anlıyorum. Teyzemin kızı benim 5 yaş büyüğüm ablam yan sokağımıza gelin geldi ve biz 32 sene her gün her an, neredeyse her saat beraberdik. Sonra hastalandı, uzun zaman derdinin ne olduğu belli olmadı. Sonunda ALS denen o illet hastalığa yakalandığını öğrendik.
    CEVAPLA
  • Misafir Şepnem hanım bundan 22 yıl önce yasadıklarımı anlattınız son bir hafta neyaşadığımı aynı rahatsızlıktan sekiz ay gibi bir sürede kaybettim eşimi Size ailenize sabırlar diliyorum dayınıza rahmet diliyorum
    CEVAPLA
  • Misafir Ağlattınız... Mekanı cennet olsun inşallah
    CEVAPLA
  • Misafir Allah rahmet eylesin mekanı cennet olsun Allah geride kalanlara sabır versin inşallah ????
    CEVAPLA
  • Misafir Başınız sağolsun mekanı cennet olsun insallah???? Duygularinizi cok iyi anliyorum anneannemi kaybettigimde bende cok derinden sarsilmistim????????????
    CEVAPLA
  • Misafir Mekanı cennet olsun.sabırlar diliyorum
    CEVAPLA
  • Misafir Başınız sağolsun.allah sabır versin ...
    CEVAPLA
  • Misafir Canım... seni seviyorum
    CEVAPLA
  • Misafir O kadar tanidik ve benzer ki. Nasil da iyi anliyorum bir bilseniz. Bu illet hastalik sadece hastanin degil sevenlerinin de cigerlerini naail parcaliyor cok iyi biliyorum. Allahim sabirlar versin
    CEVAPLA
  • Misafir Yine çok iyi aktarmışsın duygularını Şebo,ışıklar içinde uyusun Dayın,sabrlar diliyorum,zor çok zor????????
    CEVAPLA
  • Misafir Mekanı cennet olsun. Bizi de ağlattınız aldınız götürdünüz???? Allah sabır versin hepinize..
    CEVAPLA
  • Misafir Aynı hastaliktan 18 ocakta babamı kaybettim coookkkk zorrr???? özledim ???? mekanı cennet olsun Allah sabırlar versin ????
    CEVAPLA
  • Misafir Allah yardımcınız olsun ne kadar güzel bir adammış ki arkasında böyle bir sevgi bırakmış toprağı bol mekanı cennet olsun
    CEVAPLA
  • Misafir Gözlerim dolu dolu okudum... Ne mutlu ki keşkeniz yok, allah rahmet eylesin. Ardında kalanlara sabır ve uzun ömür versin.
    CEVAPLA
  • Misafir Mekânı cennet olsun. Allah sabırlar versin. Ben de küçük dayımı annemden 4 yıl sonra acı bir iş kazası sonucu daha 50 yaşında toprağa verdim. Insan kahrından yerinde duramıyor. Çok zor tarifsiz ama yaşıyoruz mecburen. 38 yaşındayım 10 yıl içinde önce annemi sonra dayımı ve babamı kaybettim..
    CEVAPLA
  • Misafir Mekanı cennet olsun. Ailesine sabır diliyorum.
    CEVAPLA
  • Misafir Mekanı cennet olsun...Allah sabırlar versin...Boğazımda kocaman bir düğüm sanki yaşadıklarınıza birebir şahit olmuşum gibi öyle yürekten anlatmışsınız ki tanımadan sevdik üzüldük...
    CEVAPLA
  • Misafir Offf şebnem hanım sanki ben yaşadım okurken o sahneleri Allah sabır versin..mekanı cennet olsun..
    CEVAPLA
  • Misafir Mekani cennet olsun,cokk degerli bir insandı umarım Melahat hanimla kavusmuslardir..isiklarda uyusunlar
    CEVAPLA

Sizlere daha iyi bir hizmet sunabilmek için sitemizde çerezlerden faydalanıyoruz. Sitemizi kullanmaya devam ederek çerezleri kullanmamıza izin vermiş oluyorsunuz.

Detaylı bilgi almak için 'Çerez Politikasını' ve 'Gizlilik Politikasını' inceleyebilirsiniz.