En çok hangi çocuğunu sevdin?

Annesi sigara böreği kızartmış. Büyük kızını çağırmış, küçük kızını çağırmamış. İçerlemiş. “Annem hep böyle yapıyor” diyor, “torunlarını ayırıyor.” “Bizim tarafa benzeyenleri kayırıyor. Büyük kızı bu yüzden küçükten daha çok seviyor.” “Ya sen?” diyorum. Küçük kızı için “O benim için bir başka” diyor. Merak ediyorum. “Yani onu daha mı çok seviyorsun?” “Hayır, ama o benim için bir başka.”


İki oğlu çarşamba öğleden sonraları okuldan sonra onun evine gidiyorlar. Boşandığı karısıyla öyle anlaşmışlar. İş çıkışı acele acele eve giderken, küçük oğlunun ismini telaffuz ediyor. “Onu özledim.” Çocuklarla meşgul olan kendi annesini arıyor yolda. Büyük oğlanı eve bırakmasını rica ediyor. Küçük oğlanı, biraz hasret giderdikten sonra kendi bırakacak. “Neden ikisini de sen bırakmıyorsun?” Kısık sesle bir şeyler söyleyip geçiştiriyor. Çok da zorlayamıyorsun. Hafta sonları ikisi de onunla. Eski karısıyla öyle anlaşmışlar. Küçük oğlunun başını okşuyor, ona şefkatle bakıyor. Büyük olan ona bir şey sorarken yüzü asılıyor, kısa cevaplar veriyor. “Baba...” diye başlayan cümleler kurup duruyor çocuk. Arada bir çekip kenara bir şeyler diyor büyük oğluna, çocuğun yüzü düşüyor. “Neden gerginsiniz büyük oğlanla?” “Yo gergin değiliz. Biz boşandıktan sonra o baba rolü üstlendi evde.” Baba rolü üstlendi dediği çocuk on yaşında, diğeri altı. İlerleyen günlerde anlaşılıyor. Büyük oğlan, dedesine benziyor. Babayla dedenin arası hiç iyi değil. Küçük oğlan zaten kendi kopyası.


Bahar tatilinde üç oğluyla tatilde. Biri elinden tutuyor, öteki atlaya zıplaya önlerinden yürüyor. Arada kayboluyor, bakıyorsun parkta tahta gemi görmüş içine girmiş, akranlarıyla oynuyor. Ona hiç kızmıyor, habersiz gözden kaybolmamasını öğütlemiyor, herhalde en küçük diye. Yürürken duruyor, ortanca oğlana sesini yükseltiyor. “Bana her otuz saniyede bir soru sorup durma.” Çocuk şaşkın tekrar ediyor, “Her otuz saniyede bir mi?” Gerçekten de doğru değil babasının dediği. Beş dakikada bir belki, ama her otuz saniyede bir değil. Tabloya bakarak ortancaya neden sinir olduğunu anlamak zor. Üç erkek kardeş birbirine benziyor gibi, üçü de mavi yeşil gözlü, ama öyle değil. Laf arasında soruyorum. Ortanca, huyuyla suyuyla anneye benziyor, boşandığı karısına. Çocuk üzgün, durgun. Bir daha soru sormuyor babasına, kardeşleriyle oynamaktan da vazgeçiyor. İçimden ona sarılmak geliyor, “Hadi bana sor” dememek için kendimi tutuyorum.


Çocuğum yok ama iki gözüm var. “Beş parmağın beşi de bir” diyen anneler, babalar bağışlasınlar, kendilerine inanmıyorum.“Onu başka türlü seviyorum”un tercümesi, “onu diğerinden daha çok seviyorum”, başka bir şey değil. Bir çocuğa şefkatle dokunurken ötekine surat asıp kızmanın adı çocuk ayırmak.


Anneler babalar yalan söylemesinler, çocuklarını ayırıyorlar, bazı çocuklarını kayırıyorlar ve hatta bazılarını sevmiyorlar. Genellikle kendilerine benzeyenlere daha tahammüllüler, fakat aile içinden sevmedikleri birine benzeyene bazen tahammül bile edemiyorlar. Bu ruh halinin en zararsız görünen yansıması çocuğu terslemek.


Her çocuk annesine babasına mecbur. Sevilmediğini hissettiğinde, onu sevmeyenin sevgisini, onayını almak için çabalıyor. Ama gün geliyor büyüyor, sevilmediğini kabul ediyor. Onu sevmeyene kendini sevdirmeye çalışmaktan vazgeçiyor, bu arada onu sevmekten de. Sevgisini esirgeyen anne veya baba yaşlanıyor. Yaşlanmak, biraz da yalnızlaşmak. Bu kez o sevgiye, ilgiye ihtiyaç duyuyor, çocuğuna kendini sevdirmek için çabalıyor. Fakat insan hiç almadığı bir şeyi geri veremiyor, galiba. O baba yaşlanıp bir soruyu iki kere sorduğunda, ortancadan şunu duyması fevkalâde olası. “Her otuz saniyede bir soru sorup duruyorsun.” Ya da dedesine benzeyen o oğlan, adını tekrar edip duran babasına muhtemelen dönüp bakmaya tenezzül etmeyecek.


İnsan en çok hangi çocuğunu sever? Niye bir çocuğunu ötekinden daha çok sever? Neden bazı çocuklarını ötekilerden daha az sever? Çocuklarım yok, bu soruların cevaplarını bilmiyorum. Sadece annelerin babaların çocuklarını ayırdığına eminim. Keşke birden fazla çocuğu olan anneler babalar konuşsalar biraz.

Facebook Yorumları

YORUMLAR

Yorum kurallarını okumak için tıklayınız!
  • Misafir herzaman ki gibi harika
    CEVAPLA
  • Misafir Ama bu asla ve de asla birini değrinden az seviyor anlamına gelmez. Böyle bir düşünce bile anneleri incitir. Annelik çok farklı bir duygu. Yaşayınca anlayabilirsiniz. Benim 2 oğlum var. 19 ve 24 yaşlarında. Sevgiyi ölçemezsiniz. Birini 24 yıldır, diğerini 19 yıldır seviyor olmak ayrım değil dimi
    CEVAPLA
  • Misafir Çocuğunuz olmadığı yazıdan zaten anlaşılıyor. Çok yazık, bilmediğiniz konuda ahkam kesmişsiniz. Sadece sokakta, parkta, alışverişte anneleri inceleyerek genelleme yapmamalısınız. Anneler çocuklarını ayırmaz. Birinin onaylamadığı davranışı eleştirebilir, kızabilir, başka bir gün diğerinin. Ama
    CEVAPLA
  • Misafir KENDİMİ BİLDİĢİMDEN BERİ TÜM ZERRELERİME KADAR HİSSETTİKLERİMİ YAZMIŞSINIZ. ANLAMANIZ İÇİN YALNIZCA ßUNU YAZAYIM SİZE. BİRGÜN KAPI ÇALICAK BENİ BU AİLEYE EVLÂTLIK VERMİŞLER GERİ ALMAYA GELMİßLER DİYE HİÇ HATATINIZ BOYUNCA BEKLEDİNİZMİ. GÖZLERİNE GİRİP BENİ SEVSİNLER DİYE
    CEVAPLA
  • Misafir Ana babanın çoğu ayırıyor.Net
    CEVAPLA
  • Misafir Benim iki çocuğum var biri kız biri erkek oğlum 11 yaşında kızım 9 yaşında nerdeyse ikiz gibi büyüyorlar belki inanmayacaksınız ama ikisinede eşit davranmaya gayret gösteriyorum bazen tartışmalarının ortasında bile kalıyorum bir kez sen küçüksün o senin büyüğün dedim benim 9yaşındaki kızım sen abimi
    CEVAPLA
  • Misafir Gercektende dogru bazi cocuklar sevilmiyor.muhlemelen aileden sevilmeyen birine benziyordur da ondan
    CEVAPLA
  • Misafir Kadın duygusunu çok iyi yansıtmışsın.Nefret ediyoruz ama onlarla yaşamaya devam ediyoruz.İstemeyerekte olsa.Yazık..
    CEVAPLA
  • Misafir Bir kitapda okumuştum;çocuğa verdiğimiz sevginin ve sabrın karşılığını yaşlılığımizda alırız diye...çocuklar neyi görürlerse onu biçiyorlar demek ki.2 çocuğum var;ikisininde duygularını anlamaya çalışıyorum ve aynı seviyorum.
    CEVAPLA
  • Misafir Kimse konuşmayacak anlaşılan. Ben de olsam bunu itiraf edemezdim.
    CEVAPLA
  • Misafir Aynı fikirde değilim, tüm genellemeler yanlıştır. Verdiğiniz tüm örnekler ya boşanmış ya da sorunlu Kişiler. İki çocuğum var ve ikisi birbirinden farklı aşırı seviliyor.
    CEVAPLA
  • Misafir Keşke okumasaydım okudum canım yandı birebir yaşadıklarım sanki
    CEVAPLA
  • Misafir Bir çok insanin söyleme cesareri yok , çok doğru açık ve nwt bir anlatim
    CEVAPLA

Sizlere daha iyi bir hizmet sunabilmek için sitemizde çerezlerden faydalanıyoruz. Sitemizi kullanmaya devam ederek çerezleri kullanmamıza izin vermiş oluyorsunuz.

Detaylı bilgi almak için 'Çerez Politikasını' ve 'Gizlilik Politikasını' inceleyebilirsiniz.