Bekar kadının günlüğü – 53

“Aranan düzgün adam bulundu!”

Pazar sabahı. Gökyüzü kapalı, yağmur yağdı yağacak. Hava serin. Üzerime hırka aldım. Ayaklarıma çorap giydim. Pencere kenarında oturdum, defterimle kalemim önümde. Son üç günü nasıl özetlesem? Ayaklarım sanki yere basmıyor. Yüzümde hep bir tebessüm var. Bakkaldan ekmek alırken, pastaneciden bir açma, bir poğaça isterken, kırtasiyeci aldığım defteri –yine defter aldım– poşete koyarken, yolda giderken adres sorana, hatta pazarda ayağıma basana hep gülümsüyorum.

 

O akşamüstü gittiğimde, Müfit müşterilerle sohbet ediyordu. Beni görünce kalktı.

“Gel bak ne göstereceğim” dedi.

İçeri girdik. Tezgâhta hafif çukurca bir tepsi, içinde kurabiyeler.

İkimize kahve hazırladı, yanına birer kurabiye koydu.

İçimden “Sürpriz bu muydu?” diye geçirdim. Hemen sonra kendime “Biraz yetinmeyi, memnun olmayı öğrensen artık” derken Müfit ekledi.

“Senin kahvelerle ikram etmek için vanilyalı kakaolu kurabiye yaptık. Eğer iznin olursa...”

 

Evden mini fırın getirmiş. Elemanı Yeliz erken gelmiş işe, kurabiyeleri pişirmek için. Annesinin tarif defterinden kopardığı sayfa, fırınla makinanın arasında duruyor. Tepesinde, kargacık burgacık harflerle “Tereyağlı Vanilyalı-Kakaolu Kurabiye” yazıyor. Yerken ağızda dağılıyor. Tarçınlı zencefilli kahveyle birleşince olağanüstü bir tat oluşuyor. Bir an bu tattan sarhoş olmuşum gibi hissettim. İlerleyen saatlerde gelenler de bayıldılar. Kimi kurabiye yemek için ikinci fincanı sipariş etti, daha girişken(!) olanlar fincanı bitirmeden ikinci kurabiyeyi istedi.  

 

Bu hamlesiyle gönlümü çaldı Müfit. Akadaşının baştan savma logosunu tamir etmek için bir yol olarak düşündü herhalde. Benim de fikrimi aldıktan sonra Instagram hesabına bir fotoğraf yükleyip altına şöyle yazdı. “İkramımızdır.” Orada bulunanların birkaçı hemen yorum yaptı.

 

“Nefis”, “Harika”, “Muhteşem.”

 

Akşam sekize kadar anlaşmıştık aslında ama o gün kapanana kadar kaldım. İnternetten duyan beş kişi gelse zaten kafe doluyor. Saat onda kepenkleri indirirken sordu.

 

“Sinem, yarın müsaitsen biraz konuşabilir miyiz? Aklımda birkaç şey var, senin de fikrini almak isterim.”

 

Ertesi gün öğleden sonra gittim. Bilgisayarı masaya getirip açtı. Ekranda yeni logo var. Tam benim istediğim şey karşımda duruyor. Grafiker arkadaşından rica etmiş, o da yapmış. Telif işini de konuşmuş. Arkadaşı “Gerekmez” demiş, bunu da e-posta olarak yazmış. Herhalde gerekirse kanıt olarak kullanılabilir. Üzgünüm ama bunu düşünmek zorundayım.

 

Müfit açıklama yapma gereği duydu.

“Yanlış anlama. Senin el yazınla denemek istediğin şey de iyiydi ama bu daha profesyonel.”

“Bakkal işiydi değil mi benimki?”

Ben böyle deyince kahkaha attı.

“Ama istersen onu Instagram’dan paylaşırız.”

 

 

Düşünmüş Müfit. Benim kahveleri farklı fincanlarda ikram etmenin daha yerinde olacağına karar vermiş.

“Yeni fincanlar, yanında da vanilyalı-kakaolu kurabiyeler. Müşteriyi de özendirir. Pazartesi öğleden sonra müsaitsen beraber bakalım.”

 

Ne kadarı iş için, ne kadarı benim için kestiremiyorum. Tek bildiğim, bu adamda farklı bir şeyler olduğu ve benim ondan hoşlandığım.

 

Kasada oturup etrafı kesmiyor. “Oğlum, al şunu. Kızım şu masayı sil” demiyor. Kahve yapıyor, servis yapıyor, boşları topluyor. Makinayı dolduruyor, boşaltıyor. Tenhaysa elemanına söylüyor.

“Bak şu masada kırıntı var biraz.”

“Bugün paspas yapmadık mı biz?”

Ama kalabalıksa hep ayakta. Ben patronum havasında değil. Nasıl değil, anlamıyorum.

 

Üçüncü gidişimde dayanamadım, kahve makinasının başındaydık, sordum.

“Müfit, elemanlarının tepene çıkmasından, iyi niyetini suiistimal etmesinden korkmuyor musun?”

“Niye korkayım ki?”

“Ne bileyim, arkadaşmışsınız gibi davranıyorsun.”

“Değil miyiz?”

“Arkadaş mısın elemanlarınla?”

“Onlardan üç farkım var. Bir, yaşça büyüğüm. İki, daha fazla ve uzun süre okula gitmişim. Üç, onlara göre maddi açıdan daha rahatım. Eğer ben bunlardan birini üstünlük kurmak için kullanırsam ters teper. İnsan psikolojisidir. Kinlenir, zaman kollar, günü gelince kusar, akrep gibi sokar.

“İyi de sen patronsun.”

“Eee? Padişah gibi oturup ‘Bana bi kahve getirsene, şu boşu götürsene’ mi diyeyim? Bu laf tepedendir, emirdir. Kimse duymak istemez. Alttaki üstündekine ses etmiyorsa, dediğini getirip istemediğini götürüyorsa, ona mecbur olduğundandır. Mecburen yapılan işten hayır gelmez. Onlar da biliyor patronun ben olduğumu. Bütün işleri onlara yaptırabileceğimi. Ama o zaman ne olur biliyor musun? Bana kinlenmekle kalmaz, dükkânı da sevmezler, benimsemezler. Meselâ makinaların bakımını yapmayıp ömürlerini kısaltırlar, tuvalete mutfağa girmesem musluğun akıttığını görürler ama söylemezler. Kötü niyetli olan, kasadan para çalar. Eve giderken cebine kahve çekirdeği, kesme şeker atar. Sen hangi patronunu iyi hatırlıyorsun? Kaçıyla görüşüyorsun?”

“Hiçbiriyle!”

Ben de plazalarda çalıştığım patronlarımı hiç sevmedim, bugün arkadaşım değiller ve hiçbirinin yüzünü görmek istemiyorum. Üstünlük taslamalarından, emrederek iş istemelerinden, patronum olduklarını her sözlerinde, her adımlarında vurgulamalarından. Bugün, genel tabirleri kullanacak olursak, ben de patronum ve nefret edilen bir şahsiyet olmak istemiyorum, eski patronlarım gibi. Bilmem anlatabildim mi?”

“Zarar görmekten korktuğun için onlara iyi davranıyorsun. Kusura bakma, bunu anladım.”

“Ben bu işi seviyorum, keyif alarak yapmak istiyorum. Müşteri gelmezse yapamam. Müşterinin gelmesi için, bir daha bir daha gelmesi için, burada kendini hiçbir yerde olmadığı kadar rahat, mutlu, memnun hissetmesi için gülen suratlar görmesi lazım. Gülmeye çalışan değil, gerçekten gözünün içi gülen, mutlu suratlar görmesi lazım. Burada çalışan mutlu olmazsa müşteriye surat yapar, onu kaçırır. Ayrıca günün on saatini burada geçiriyorum. Ben de mutlu olmak istiyorum. Ben evimde hissetmezsem, müşteriye de evindeymiş gibi hissettiremem. O zaman hep beraber burada mutlu olacağız, hep beraber burayı seveceğiz, evimiz bileceğiz. Yatırım yapmışım, bunları göz ardı edemem. Sadece dediğin hesapla davransaydım, iki yılda bir düzine garson değiştirirdim. İkisi de iki yıldır burada. Bu sana bir şey anlatıyor mu?”

 

Makina başı konuşmasını, kahveleri soğutmamak için bitirirken kendi kendime mırıldandım:

 

"Aranan düzgün adam bulundu."

 

 54. bölüm 2 Ekim 2018 Salı hthayat.haberturk.com’da...

 

 

Diğer bölümler

 

 

 

 

 

 

 

Facebook Yorumları
Yorumlar
0
Onay Bekleyenler
0

  • Şiddete maruz kalan kadın ne yapmalı? Av. Aybike Şatır Oskay anlatıyor.
    Şiddete maruz kalan kadın ne yapmalı? Av....

    Süresi : 33:33 İzlenme : 289

  • Anne Bebek Nefes Çalışması...
    Anne Bebek Nefes Çalışması...

    Süresi : 14:15 İzlenme : 1722

  • Bebek bakımında en sevmediğiniz konu nedir?
    Bebek bakımında en sevmediğiniz konu nedir?

    Süresi : 00:55 İzlenme : 1461

  • Vajinismus nedir, nasıl tedavi edilir?
    Vajinismus nedir, nasıl tedavi edilir?

    Süresi : 01:37 İzlenme : 3162

  • Prof. Dr. Bahçeci: Tüp bebek tedavisi kaç kez denenmelidir?
    Prof. Dr. Bahçeci: Tüp bebek tedavisi kaç...

    Süresi : 05:14 İzlenme : 1292

hthayat.haberturk.com internet sitesinde yayınlanan yazı, haber, video ve fotoğrafların her türlü hakkı Haberturk Gazetecilik A.Ş.’ye aittir. İzin alınmadan, kaynak gösterilerek dahi iktibas edilemez. Copyright © 2018 - Üretim ve Tasarım Bilgi Grubu
Yukarı Git
HTHayat Mobil Sürümüne Dön