Montessori’yle geçen bir yıl!

Bir sene önce bu zamanlarda 3 yaşına girmek üzere olan Uzay, ilk tam zamanlı okul deneyimine başladı… Bu yazı pek de sıradan olmayan bu okulda geçen bir senenin bize kattıkları hakkında…


Uzay için anaokulu seçerken kriterlerim çok netti: eve uzak olmayacak, okulda paketli gıda, ekran, ödül- ceza yöntemleri olmayacak, her hava koşulunda bahçede zaman geçirilecek, çalışan öğretmenler mutlu olacak. Aslında çok temel istekler gibi görünse de araştırmaya başladığımda bu kriterlere uyan okulların bir elin parmaklarını geçmediğini gördüm ve benim temel kriterlerimin yanı sıra bir de “okulun felsefesi” diye bir başlık olduğunu; bunun hiç de azımsanmayacak bir önemde olduğunu anladım… Sonuç olarak elimde tek bir seçenek vardı; o da veli inisiyatifi bir Montessori okuluydu… Ne mutlu ki her şey yolunda gitti ve Uzay o okula başladı.


***

Bundan 100 yılı aşkın zaman önce İtalyan çocuk doktoru Maria Montessori tarafından temelleri atılan Montessori yöntemi çocuğun doğasını ve bireysel hızını merkeze alan bütüncül bir pedagojik yaklaşım. Felsefenin sloganı olsa olsa: “Kendi kendime yapabilmeme yardım et” şeklinde açıklanabilir.


“Tamam, Montessori filan ama ne fark var?” diyeceksiniz. Farkları okulda olmayan şeylerden açıklayabilirim sanırım:


*Uzay’ın okulunda diğer okullardan farklı olarak “ders” yok. Yani bir öğretmen sınıfa girip “Haydi çocuklar şimdi şunu öğreniyoruz, şimdi şarkı zamanı, şimdi boyama zamanı” demiyor… Çocuklar, onların seçmesine imkan tanımak üzere hazırlanmış olan sınıfta, kendi boylarındaki raflarda duran çalışmalardan hangisini isterlerse onu yapıyorlar…


*Uzay bazen eve şortunu ters giymiş, sağ ayakkabısı solda, sol ayakkabısı sağda gelebiliyor… Çünkü okulda ona “Gel sen yapamazsın daha küçüksün, ben seni giydireyim” diyen birileri yok… Artık kendi kendine giyinebiliyor ve bunu yapabildiği her seferinde kendiyle gurur duyuyor...


* Uzay’ın okulundan eve gelen “Çocuğunuz bugün 3 kaşık pilav, 2 kaşık çorba, yarım tabak mercimek yedi” gibi bir raporlama sistemi yok. Çünkü çocuğun kendi özerkliğini kazanmasındaki en önemli adımlardan biri olan kendi beslenmesinde söz sahibi olma hakkı var. Öğretmenleri yemeyen çocukların ağzına “illa da bir kaşık daha ye” diye yemek sokuşturmuyorlar…


* Okulda tablet, TV, yanar - dönerli, sesli oyuncak yok… ( Olur, mu demeyin, bütün gün açık TV'de çizgi film oynatan anaokulları da var!)


***


Bu yokların bir yıllık etkisi sayesinde evde açlığına tokluğuna hakim, yemek konusunda teşvik ya da ısrara gerek duymayan; (ters de olsa) kendi kendine giyinebilen, masasına oturup tuvalet kağıdı rulolarından savaş gemisi yapan, oynadığı oyuncakları oyunu bittikten sonra (bir miktar) toplayıp yerine koyan (önemli olan niyet:) bir çocuk var…


Montessori sisteminin temel ilkelerinden biri çocuğa dair algısı. Duyguları, ilgi alanları ve becerileriyle çocuk, henüz olgunlaşmamış bir insan gibi değil bir birey olarak muamele görüyor… Eh, böyle muameleye alışan bir çocuğun alışılagelmiş sistem içinde bazı dezavantajları olmuyor değil… Mesela, ülkemizde yaygın olan: “Sen küçük bilmezsin; ben senin yerine de bilirim” tavrı Montessori çocuğuna sökmüyor… Ya da mesela üzülmüş ve ağlayan bir çocuğa: “Aman, ne olacak, geçer” dediğinde “Ama ben şu anda çok üzgünüm” diye cevap verebiliyor… Duygularını tanıyor ve geçiştirilmesine müsaade etmiyor…


Not:

Okul öncesi çocuk için en kıymetli olanı en sona bıraktım: Sevildiğini, kabul gördüğünü bildiği, güvendiği, pozitif insanlarla dolu bir ortam… 3-6 yaş arası çocuğunuzdan akademik beklentiniz var mıdır bilmiyorum; kendi yesin mi, öğretmenleri mi yedirsin konusundaki tercihiniz de benimkinden farklı olabilir lakin çocuğunuza okul seçerken o okulda çalışanlara iyi bakın… Tüm günlerini çocuğunuzla birlikte geçirecek olan insanlar çalıştıkları yerde mutlular mı, gözleri pırıltılı mı yoksa sönük mü, çalıştıkları yerle gurur duyuyorlar mı, yoksa bir ayakları eşiğin dışında mı o yüzlerden anlaşılıyor… Teşekkürler Uzay’ın öğretmenleri :)


Son not:

Uzay’la her şey, her an güllük gülistanlık gidiyor imajı verdiysem yanılma sevgili okur! Benim de cinnetin sınırlarında gezdiğim, “şu çocuğu bir süreliğine birine mi versem acaba?” dediğim zamanlarım oluyor… Yukarıda yazdığım artılar “çocuğun kendi kendisine yapabilmesine olanak tanıyan bir okulun” bizim hayatımıza katkılarıdır; bunların haricinde “Neden asansörün düğmesine sen bastın?” konulu ağlamalar ile başlayan ve ikimizden birinin tepinmesiyle sonuçlanan günlük hezeyanlarımız da var; olması da normaldir sanırım…

Facebook Yorumları
Yorumlar
1
Onay Bekleyenler
0
HTHayat Okuru ne diyor?
  •  
    07 Nisan 2017 Cuma 18:47

    Hangi okul olduğunu belirtmeniz mümkün mu

    Cevapla
  •  
    29 Temmuz 2016 Cuma 22:31

    Hayatta sevgisiz buyuyen kalplerde merhamet ve insanlik bekleme. Bir cocugu veririlen en guzel hediye sevgidir

    Cevapla
  •  
    28 Temmuz 2016 Perşembe 13:51

    Aynen öyle çocuklar kendi kendilerine yetenilmeliler çoğu Zaman delirtseler de çok saygı duyuyorum onlar bizim parçamız onlar gelecek...sevgiyle

    Cevapla
  •  
    27 Temmuz 2016 Çarşamba 21:50

    Çok güzeldi

    Cevapla

  • Hafif pizza tarifi
    Hafif pizza tarifi

    Süresi : 01:28 İzlenme : 7215

  • Nazlı Çevik Azazi'den kısa bir masal...
    Nazlı Çevik Azazi'den kısa bir masal...

    Süresi : İzlenme : 155

  • Ne zaman su içilmez?
    Ne zaman su içilmez?

    Süresi : İzlenme : 6054

  • Fıstık ezmesi nasıl yapılır?
    Fıstık ezmesi nasıl yapılır?

    Süresi : 00:49 İzlenme : 2822

  • Ayaktaki basınç noktaları
    Ayaktaki basınç noktaları

    Süresi : 01:04 İzlenme : 3072

BURCUN BUGÜN NE SÖYLÜYOR?

Bugün sizi neler bekliyor? Aşk hayatınızda hangi sürprizler var? Sağlık, iş ve para konularında nelere dikkat etmelisiniz?

Copyright © 2014 - Tüm hakları saklıdır. Ciner Medya Tv Hizmetleri A.Ş. Üretim ve Tasarım CBG
Yukarı Git
HTHayat Mobil Sürümüne Dön